دربی یعنی خاطره ...

یادم میاد اولین دربی# که دیدم بازی ناتموم سال ۷۳ بود دو هیچ عقب بودیم دو دو شدیم و بعد جنجال و نیمه تموم موندن بازی و بردمون به حکم کمیته انضباطی و دربی# بعدی تو بندرعباس و گلی که مردود شد اومد و دربی بعدی رو بردیم و کم کم نوبت هاشمی نسب بود تا خدای دربی ها شه و بعد اومد استقلال و اون دربی دو دو سال ۱۳۷۹ که اصلا یه چیزی بود و بازی برگشتش و گل اکبرپور و پایان نباختن پرسپولیس ... بعد رسید به مساوی های پشت هم برد و باخت هایی هم که بود و بالاخره پرویز سوبله چوبله و داستان ایمون زاید و چهارتایی که خوردیم و نهایتا سه دو منصوریان تا همین مساوی آخر ...

دربی یعنی# خاطره# ... خاطره# جنگ های رو در رو دربی اصل فوتباله نود دقیقه هیجان و بعدش میشه خاطره ... چقدر واسه دربی ها گریه کردم چقدر داد زدم چقدر هیجان و چقدر حرص ... و البته یه وقتایی هم بوده دربی نگرفته منو و اصلا جذابیت نداشته. امیدوارم دربی پر گل بشه چون فوتبال رو جذاب میکنه اونم فوتبالی که اوج هیجان برامون اوج خشم و نفرت ... چشم های وریا تو دربی اسفند ۹۶ بعد گل رو یادتون هست چ حسی بالاتر از اون میتونه به آدم دست بده دوست دارم بازی گل داشته باشه تا استرس و هیجان بالا و پایین و مرگ و زندگی رو تو این نود دقیقه حس کنیم. فوتبال مثل زندگی میمونه و دربی یکی از حساس ترین لحظات این زندگی ...

نقطه سر خط ......