کرونا و ناکارآمدی حکومت ها

بحران شیوع و انتشار بیماری این روزا خیلی سر و صدا به راه انداخته و شلوغ کرده اگه یه درصدی از اینجور اهمیت رو تو مسائل دیگه جامعه مون داشتیم الان اوضاع مون میتونست خیلی متفاوت باشه. مثلا ممکن بود سالی بیست هزار کشته تصادفات جاده یی رو به یه رقم حداقلی کاهش میدادیم یا جهاد اقتصادی و رونق تولید و جهش تولید و اقتصاد مقاومتی رو تا یه جاهایی جلو میبردیم. تو این بحران فهمیدیم مردم و حکومت دو لبه یه قیچی هستن که میتونن درست ببرن و پیشرفت به وجود بیارن یا خرابکاری کنن و مشکل درست بشه. یعنی هم کم کاری و بی موالاتی از مردم داریم میبینیم و هم حکومت. البته شاید رسانه ها و بودجه اونا که توسط حکومت یا مخالفان ش که به دنبال منافع و تبلیغ برا خودشون هستن باعث بشه تاثیر یا قصور حکومت ها رو در نقاط مختلف جهان ببینیم و نقش مردم در پیشرفت یا پسرفت کمرنگ جلوه داده بشه و ما هم توجه نکنیم به این خلا! مثلا خیلی واضح میشه دید امکانات بیمارستانی که البته میتونه وابسته کامل به حکومت هم تلقی نشه نمیتونه جوابگوی همچین بحرانی باشه و اصلا تو این وضعیت خدمات بسیاری باید حتی در حالت قرنطینه ارایه بشه که نیازمند حضور خیلی ها خارج از خونه هاست و این نشانه یی از ماشینی شدن ما و نیازمون افراطی مون به خدمات اجتماعی و در واقع ناتوانی ما در ادامه زندگی بدون اونا رو نشون میده که خودش قابل بحثه که فعلا موضوع ما نیست و ما درباره نقش دو جانبه مردم و حکومت در پیشبرد اهداف صحبت میکنیم و معتقدم اصلا اهداف رو جامعه مشخص میکنه و حتی راهبردها رو و حکومت مجری و البته مشاور و راهنماست.

اما برای اینکه این نقش به خوبی ایفا بشه لازمه مردم نخبگان رو در اجرا و نظارت و هدایت به کار بگیرن یعنی جامعه از نخبگان حمایت کنه و نخبه به جامعه آگاهی و راهنمایی ارایه کنه. یعنی جامعه نخبه ها رو بکشه بالا و نخبه ها جامعه رو به سطح بالاتری هدایت کنن البته با استفاده از نیروی خود جامعه در مسیر صحیح و این سیر دو طرفه ادامه پیدا کنه که متاسفانه در جامعه ما انکار عکس این مساله اتفاق میوفته یعنی جامعه به هر دلیلی بد سلیقه شده و نخاله پروری میکنه جای نخبه پروری و و نخاله هر روز جامعه رو پایین میکشن و مبتذل تر میکنن جای پیشرفت دادن. در تعیین نوع رابطه این دو عنصر یعنی حکومت و مردم اصول اجتماعی و اخلاق جامعه و آداب و رسوم و حتی قانون مشخص کننده شرایط خواهد بود و البته که نوع و شکل حکومت امری مهم و تعیین کننده س ولی نباید فراموش کرد که غیر فرم و شکل باید به محتوا و درون مایه هم توجه کرد و مطمئنا در صورت فقدان آگاهی و شعور اجتماعی و نظارت مردم هر حکومتی با هر شکل و محتوا میتونه منجر به استبداد داخلی یا استعمار خارجی بشه دو موضعی که دشمنان اصلی مردم و پیشرفت اونا و عاملان اصلی در نرسیدن ملت ها به جایگاه واقعی خودشون هستن. و این عوامل با در اختیار داشتن سیاست و ثروت و قدرت جایگاه خودشون رو مستحکم میکنن. نتیجه اینکه مردم با حمایت از نخبه ها میتونن قدرت بی نهایت خودشون رو در مسیر اهداف خودشون به کار بندازن و موانع و مخالفان این مسیر هم مطمئنا نمیتونن کاری کنن مگر در لباس دوست و جا زدن خودشون در نقش مردم یا نخبه مردمی پس شناخت خودمون و جایگاه و اهداف انسان و دوست و دشمن واقعی میتونه باشه حتی در لباس مبدل! پس شناخت شروع این راه میتونه باشه.

نقطه سر خط ......