هر چیزی حدی داره!

در روزگاری که همه دنبال رسیدن به اهداف کوچیک و بزرگشون هستن متاسفانه نیت های خیر هم فدای بازی قدرت آدم ها میشه! آدم هایی که همه حقارت ها و ضعف ها و مشکلاتشون رو میخوان تو زندگی دیگران جبران کنن. همه چی رو بر مبنای اهداف خودشون می سنجن! واقعا جای انسانیت کجاست؟ معنای رفاقت چیه؟ خودخواهی تا کجا؟ درگیر جنگ های خودساخته هستیم و شخصیت آدم ها هم در حد بازیچه میشه برامون! یه خرده به خودمون بیاییم! همه مون انسانیم! اسم و رسم دنیا بازیچه ست نه شخصیت آدم ها! دنبال چی میگردیم! کوچکترین چیزها واسه ما شاید دنیای دیگری باشه و دنیای ما شاید واسه دیگران کوچیکترین مساله باشه! پس با احتیاط قدم برداریم! هر حرفی رو نزنیم! هر کاری به صرف اینکه در جهت منافع مون باشه انجام ندیم و حتی دیگران رو به جهت اینکه حرفی زدن یا کاری کردن که در جهت یا خلاف منافع ما باشه تایید یا رد نکنیم! بزرگتر فکر کنیم! باندازه انسانیت مون بزرگ و مثبت فکر کنیم! حد هر مساله یی رو بشناسیم و حداقل واسه خودمون ارزش قائل باشیم و با هر حرف و عملی خودمون رو زیر سوال نبریم!

دو روز دنیا هم میره و فردا روز چیزی که میمونه فقط خوبیه! ولی قشنگی دنیا به اینکه خوب و بدش درهمه وسط این همه بی ملاحظه گی بعضیا انقد خوبن که اگه صدبار دستشون رو ببوسی بازم کمه! اگه اینا نبودن دنیا امروز ما ارزشی نداشت! کاش الگومون رو آدمایی قرار بدیم که در عین گمنامی واقعا انسانن! قهرمان های پوشالی دنیای من و تو به خدا هیچی نیستن! سخته تاب آوردن این همه تمایز از خوبی و بدی تو یه محیط کوچیک! اما چاره یی جز موندن و ادامه دادن نیست ... چقد خوب بودن تو این دنیا سخته و چقدر باارزشن آدمای خوب دنیای ما که ما ساده فرض شون میکنیم! مردی و مردونگی رو همین آدما معنی میکنن همین ها به خدا قهرمان های واقعی دنیا هستن! وگرنه واسه منفعت لحظه یی سفت ایستادن و دست به هر حربه یی بردن نه زرنگی حساب میشه و نه قدرت و نه هوش و ذکاوت! شاید گاهی باید آدما رو با دو دو تا چهارتاهاشون و حساب و کتاب هاشون تنها گذاشت و ساده بود و ساده گذشت و ساده موند! شاید ...